ಶನಿವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 01, 2012

ನಾನೀಗ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿ!!

ಆ ಮುಖವನ್ನು ಮೊದಲ
ಬಾರಿಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು
ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತ ಮುಖ!
ಹೊಳೆ ಹೊಳೆಯುವ ಆ ಮುಖದ
ಹಿಂದಿನ ಕಥೆ ಏನು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ
ಮೂಡಿದ್ದು ತೀರ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ.
ಹೆಸರಾಗಿದೆ ಅದು ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆತನಕ್ಕೆ,
ಮಾತಿಗೂ ಮುನ್ನ ಬೀರುವ ಮಂದಹಾಸಕ್ಕೆ .
ಹೊರಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಗು, ಒಳಗೂ?
ಇರುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ಮನೆಗೆ ಯಜಮಾನ
ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಯದ ತಂಗಿ,
ಗಂಡ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಅಕ್ಕ,
ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿ.
ತೋರದೆ ನೋವನ್ನು, ತನ್ನಲ್ಲೇ ನುಂಗಿ,
ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ನಲಿಯುತ್ತ,
ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬರಲಿರುವ
ಒಳ್ಳೆ ದಿನಗಳ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವನು .
ಅವನು ಆಶಾವಾದಿ!
ಅವನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ,
ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ,
ಎಲ್ಲದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸುವ ಪರಿಗೆ,
ನಾನು ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿ!!

* * *
ಅವನು ನೋಡಲು ತೀರ ಸುಮಾರು
ಎಂದು ನೀನು ಅದನ್ನ ಕಮ್ಮಿ
ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ತಪ್ಪು ನಿನ್ನದೇ!
ಒಳಗೆ ಬರುವ ವಯ್ಯಾರಿಯನ್ನು
ಪಾದದಿಂದ ಹಿಡಿದು ತಲೆಯವರೆಗೆ
ನೋಡುವ ರೀತಿಗೆ ಹೇಸಿಗೆಯಾಗಿ
ಮನದಲ್ಲಿ ಅವನೆಡೆಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಮೂಡಿದರೆ
ತಪ್ಪು ಅವನದಲ್ಲ, ನಿನ್ನದೇ.
ಇದು ಹೀಗೆ, ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ,
ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸು ಎಂಬ
ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿ ಬದುಕ ಬೇಕೆಂದರೂ,
ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂದು
ಆಗಾಗ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುವುದು.
ಹಂಡೆಯ ತೊಟ್ಟಿನಂತಿರುವ ಆ ಕಿವಿಯೋಲೆ,
ಮೊಣಕಾಲಿಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಸ್ಕರ್ಟು
ತುಟಿಗೆ ಮೆತ್ತಿದ ಕೆಜಿ ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್ಕು,
ಕೆನ್ನೆಗಚ್ಚಿದ ಎರಡಿಂಚು ಪೌಡರ್:
ಹೊರ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಮರೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತರಂಗ ಸೌಂದರ್ಯ.

ಅವನೂ ನಗವನು, ಅವಳೂ ನಗುವಳು,
ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಏನೋ ಮಾತಾಡುವವು
ಜಗತ್ತಿನ ಚಿಂತೆ ಮರೆತ ಜೋಡಿಹಕ್ಕಿಗಳು
ನೋಡುಗರನ್ನು ಅಲಕ್ಷಿಸಿದಂತಿದೆ.

ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದ ತೀರ ಸುಮಾರಿನ
ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಕುಳಿತಿದೆ ತನ್ನ ತವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ,
ಕರುಳ ಕುಡಿಯ ಬರುವಿಕೆಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ,
ದಿನಗಳ ಎಣಿಸುತ್ತಾ.
ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ
ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಊಹೂಂ ಅವನಿಲ್ಲ ಈ ಜಗದೊಳು.
ಅವನಿರುವುದು ಕಳೆದುಹೋದ ತನ್ನದೇ ಹೊಸ ಜಗದಲ್ಲಿ,
ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಮತ್ತಿನಾಲಿಂಗನದಲಿ.

ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಗಮನಿಸುತ್ತಾ,
ನಿಂತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.
ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು?
ಕೇಳುವವರಾರು, ನಿರ್ಧರಿಸುವರಾರು?
ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಬ್ರಮಾಲೋಕದಲ್ಲಿ
ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಗುವ ಮಿಂಚು ಹುಳುವಿನ
ಹಾಗೆ, ಏನೋ ನೆನೆದು, ಪುಳಕಗೊಂಡು
ಎನೋ ಪಡೆದುಕೊಂಡಂತನಿಸಿ,
ಮತ್ತಿನ್ನೆನೋ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ,
ಮೈಮರೆತಿರುವರಲ್ಲ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವರಲ್ಲ!
ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ!
ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನಸು ಹೇಳಿದರೂ
ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಗೆ ಬೆಪ್ಪಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವೆ!!
ನಾನು ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿ !