ಶನಿವಾರ, ಜೂನ್ 01, 2013

ಹಿಮದೂರಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ

ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ,
ಆಗಸ ಚುಂಬಿಸುವ ಪೈನ್ ಮರಗಳು.
ಹಿಮ ಬೇಕಾದರೂ ಬೀಳಲಿ,
ಮಳೆಯಾದರೂ ಬರಲಿ ಎಂದು,
ಎದೆ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿವೆ.
ಇವುಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ
ನೆಟ್ಟವರು ಯಾರು?

















ಮಲಗಿದ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿ
ಕೊಂಚ ಸರಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ
ಆದಿತು, ಕಂಡಿತು ನಿನಗೆ,
ಹಿಮ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ ಶಿಖರ.

 














 ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಕಲ್ಲುಗಳ, ನಾನು
ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ ತುಂಬಿಸಿದೆ.
ಆಹ್! ಅಲ್ಲಿ ನೇರ ನಡೆಯೋ
ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಗೆ ನಡೆದರೆ ನಷ್ಟ ನಮ್ಮದೇ!
ಕೇವಲ ಜನರು, ವಾಹನಗಳಿಗೆ
ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ನನ್ನ
ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ!
ಆ ನೀರು ನೋಡಲ್ಲಿ
ಹಿಮ ಕರಗಿ, ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದರೆ,
ಮನೆಯ ತಂಗಳು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ
ನೀರಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವ ಮನಸು.
















ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಬೇಕು
ಎಂದು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದು ಬಾಲ್ಯ.
ನನಸಾಗಿದ್ದು ಈಗ.
ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿದಾಗ,

ಮೈಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚನ
ಚಿವುಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ!
ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಉಸುರು ಕಟ್ಟಿದಾಗಲೂ,

ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗು!














ಸುಂದರ ಪ್ರಕ್ರುತಿ,
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು!
ಜೀವನ ಸುಂದರ.
ಆ ಪ್ರೇಮ ಸ್ಮಾರಕದ ಮುಂದೊಂದು
ಭಾವಚಿತ್ರ ನಮ್ಮದು.
ನೋಡಲಾಯಿತಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟಾದರೂ
ಎಂಬ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.
ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುವಾಗೆಲ್ಲ
ಇದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
ಈ ಅವಕಾಶ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರಲಿ ಎಂದಷ್ಟೇ!!












2 ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳು:

sankalpa sb ಹೇಳಿದರು...

nice one divya :) can imagine how joyous u were in trip :)

Badarinath Palavalli ಹೇಳಿದರು...

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತಿದೆ, ಚಿತ್ರ ಕಾವ್ಯ :)

http://badari-poems.blogspot.in/